Γιατί αργοπορεί η «κρατική αναγνώριση» της παχυσαρκίας ως νόσου;

Η παχυσαρκία πλέον έχει λάβει ενδημικές διαστάσεις και αφορά όλο τον πλανήτη.
Ωστόσο, ενώ αναγνωρίζονται οι οικονομικές και υγειονομικές επιπτώσεις στην κοινωνία, η συντριπτική πλειοψηφία των υγειονομικών συστημάτων των κρατών συνεχίζει να τη θεωρεί αποτέλεσμα ατομικής επιλογής και οικογενειακού περιβάλλοντος.

Που οφείλεται ωστόσο αυτή η αντίφαση; Καταρχάς, ως νόσος έχει επικρατήσει να αναγνωρίζεται μία παθολογική κατάσταση, η οποία προκαλεί έκδηλη σωματική αδυναμία. Η παχυσαρκία, υπό αυτή την έννοια, δεν θεωρείται νόσος, διότι, ενώ η περίσσεια λίπους είναι σταθερή και συνήθως παίρνει μόνιμα χαρακτηριστικά, δεν προκαλεί σε όλα τα άτομα έκδηλη αδυναμία που να επηρεάζει την καθημερινή δραστηριότητα.

Επίσης, δεν μπορεί να καθοριστεί πρώιμα πόσοι και ποιοί από τους παχύσαρκους θα παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον, τα οποία θα επηρεάσουν αρνητικά το προσδόκιμο ζωής τους. Ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) αντικατοπτρίζει σε ικανοποιητικό βαθμό την εναπόθεση λίπους στο σώμα μας, αλλά δεν μπορεί να καθορίσει κλινικά προβλήματα που συνυπάρχουν ή που πρόκειται να εμφανιστούν στο μέλλον. Τέλος, η εναπόθεση λίπους δεν προκαλεί συμπτώματα ευθέως οφειλόμενα σε αυτό.

Εξαιτίας αυτών, μόνο σε μεμονωμένα κράτη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες , ο Καναδάς, η Πορτογαλία και η Γερμανία, έχει αναγνωρισθεί η παχυσαρκία σαν νόσος. Ειδικότερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής η απόφαση αναγνώρισης της παχυσαρκίας ως νόσου στηρίχθηκε σε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Δόθηκε δηλαδή έμφαση στην ωφελιμιστική επίπτωση που έχει για την κοινωνία και το υγειονομικό σύστημα η μείωση της παχυσαρκίας.

Ένα παράδειγμα που θα έπρεπε να ακολουθήσει και η χώρα μας, το οποίο θα έδινε λύση σε χιλιάδες παχύσαρκους ασθενείς και θα ανακούφιζε το ήδη βεβαρυμένο σύστημα υγείας μας.

#ΥγειονομικαΣυστηματα #ΗΠαχυσαρκιαΕιναιΝοσος #ΜειωσηΜελλοντικουΚοστους